No jak?

Jak to możliwe, że gdy wsłuchuję się w wszędobylską ciszę, słyszę muzykę, niepodzielne ze słowami rytmiczne dźwięki. Jak to możliwe, że nic nie widzę, lecz spoglądam w dal, a przed mymi oczyma przesuwają się ruchome obrazy, kręta górska droga, lato, a na niej chłopak, trzymający mnie w objęciach. Jak to możliwe, że gdy przechodzisz obok, to oddalasz się, choć jesteś najbliżej. Czy to możliwe, że mógłbyś trzymać mnie za rękę i być tu przy mnie, obecny realnie, fizycznie?