Okamgnienie

Coś mnie gniecie, uwiera, jak drobniutki kamyk w sandale, myśl o czasie, że on biegnie, ucieka. Tak sobie, od niechcenia, swoim rytmem, torem, po linii prostej, wcale nie zawraca, bo nie kręci się kołem. Kiedyś spotkałam cię na twojej drodze, nie chciałam być przeszkodą, nie umiałam być kamieniem milowym. Czy widziałeś, że biegłam całkiem odrębną, własną, równoległą do twojej drogą? Widziałeś, bo ukradkiem w moją stronę spojrzałeś. Puściłeś oczko i do przodu pognałeś. Gdybyś rzucił mi więcej, swojego wozu lejce, lub podał rękę to wyciągnąłbyś mnie z tarapatów i pociągnął za sobą. Lecz ty obdarzyłeś mnie tylko spojrzeniem, jakże krótkim, jakże pięknym i jakże smutnym...