...że ja wiem

Kochałam twoje oczy. Widziałam w nich nasze losy, zależne od siły naszej miłości, od odwagi, nadziei, szlachetności i mocy. Kochałam twoje ręce. Byłeś w smutku pociechą, w niewoli wyzwoleniem. Kocham twoje wspomnienie. Jesteś moim ideałem, byłeś zimą pierwszym wiosny zwiastunem, ciepłym kocem, latem w skwarze orzeźwieniem. Kocham twoją poezję, jestem tylko twojego talentu cieniem. Kocham Ciebie. Jesteś przy mnie, choć wiem, że tego nie wiesz...

Baba

Za oknem plucha, w sercu zimowa zawierucha. Drzwi zamknięte, wokół pustka. Szukaj drogi, wyjścia szukaj. Czy ta dusza innych słucha, czy się gniewa, zemsty szuka? Puk, puk. Kto tam? To ja, kostucha. Czego chcesz? Wynocha! Zmykaj! Mądrość to sprawiedliwość, odwaga, modlitwa i skrucha. Starość zwykle głupia, uparta, ślepa i głucha. Zapomniała Adelheida, że już pora wypuścić ukrytego w swym 100-letni ciele ducha. I ściska swe członki, zaciska pięści, marszczy brew, wykrzywia twarz, szczerzy zęby. Boi się otworzyć, by nie porzuciła już tego na wpół rozłożonego ciała dusza. Lecz dusza kołacze, w czoło Adelheidę stuka i prosi, i płacze, gdyż jej czas się skończył. Chce iść stronę światła, do Boga się udać. Lecz Adelheida wcześniej rozum porzuca, a gdy rozum ciało opuszcza, na nic dobroć i miłość, płacz i prośby. Nie stukaj duszo, ona i tak cię nie posłucha. W ciele tej Pani rządzi głupota i upór, a jej serce zepsute trawi zazdrość o syna, a nie miłość i pokuta.

Dźwięki zza światów

A ja wciąż tylko piszę. Choć chcę widzieć, dotykać, rozmawiać i słyszeć. I wciąż szukam. Mimo iż, znalazłam, poznałam kiedyś, dawno temu, Ciebie Zbyszek. Gdy zniknąłeś razem z tobą zginął pokój w moim sercu. Chciałam być tam razem z Tobą, w górach, na stoku, na ślubnym kobiercu. Ale jestem daleko, zmęczona i znudzona, ze smutkiem na twarzy, ze złamanym sercem, z rozciętą kiedyś powieką. A czas biegnie, tik tak, tik tak. Zachodzi słońce, znikają znaki na ścianach. Zamyka się brama, zaraz zmieni mnie ciemność w szatana. Warczę gniewnie, podnoszę oczy, błyszczą niczym dwa zimne klejnoty. Lecz zanim pogrążę się całkowicie, zanim zdążę się w nicość przetworzyć, wydobywam z siebie jakiś dźwięk, nie to wycie...ech to przecież zza okna kamienicy uliczne odgłosy.