Porzućcie wszelką nadzieję, ci, którzy tu wchodzicie

Tak sobie cichutko usiądę przy kompie. Zgarbię, zamyślę, poczekam aż dzień odejdzie, jeden bez ciebie i kolejny, a potem następny. Można tak żyć wiecznie, w domu i bezdomnie, z kimś, a samotnie. Był już dialog, teraz virtualie milczymy, w tej milczącej przestrzeni może do czegoś dojdziemy, lub nie...zawsze tacy zamknięci w sobie, ukryci: ty w mojej, ja, być może, w twojej głowie. Czy się kiedyś z tego labiryntu wydostaniemy? Krążymy po nim wśród innych porzuconych. Jak tu cicho...przytulnie, jak bezpiecznie i jak...beznadziejnie...