poniedziałek, 15 maja 2017

Burn out

Nie potrafię już pisać, nic na to nie poradzę, bo żyję nie własnym życiem, lecz pracą. Piszesz jakieś bzdety, farmazony. Myślisz, że cię słucham i twoich wywodów, jak szukasz dziewczyny, kochanka, matki swoich dzieci, żony. Nie pamiętam już o co poszło, ale wiem, że wciąż jesteś obrażony. Ja też jestem...tak jak ty jesteś życiem zmęczony.
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...