Brat smutek i siostra pokora

Przyszedłeś bracie, spojrzałeś na mnie, spytałeś, czy o kimś nie zapomniałam. Jakże mogłabym zapomnieć o krwi z krwi, mojej matki - nadziei synu. Twoje imię znam, lecz bardziej czuję niż kiedykolwiek znowu dobrowolnie wymówię. Podchodzisz do mnie radośnie, śmiejąc się potwornie nieznośnie, wyciągasz rękę i potrząsasz moją słabość, delikatność. Wczoraj jeszcze kolor skóry alabastrowym, dziś niezdrowo bladym nazywając. Kiedyś różnicą wieku się tak nie przejmowałeś, zabawnie niedopasowaną parą nazywałeś, dziś żałosną starość wypomniałeś. Dziś mnie bracie zdominowałeś, dostaniesz wszystko, czego chciałeś. Łez nie zatrzymasz, bo jego źródło, przyczynę znasz. Będą płynąć, dopóki dni, miesiące, lata nie przeminą. A z nimi nasza historia. Posłuchaj jej, opowie ci o niej moja pieśń żałobna.