Wczoraj...

Dzisiaj na wieś przyjechałam, przyjrzeć się górom z bliska zamierzałam. Zajrzeć pod strzechę, posłuchać chrabąszcza, cykanie którego me serce przejmuje, od smutnych myśli odciąga. Wyjmuję więc kartkę, długopis, na płocie przysiadam i w melodię owadów się wsłuchując, naprędce słowa układam. Ćśśi, ten chrabąszcz właśnie historię Tylmanowej opowiada. Ta kraina, kiedyś szczęściem pewną dziewczynę obdarowała. Swój spokój i urodę zdradzając, nadzieję na piękne życie w serce dziewczyny wlała i w sobie, nieszczęsną, do szaleństwa rozkochała. Lecz strach zaglądnął kochankom w oczy, gdyż ranek chłopaka w ramionach starszej dziewczyny zaskoczył. Cnoty życzliwemu góralowi Arkadia oddać już nie chciała. Spojrzał więc na dziewczynę, raz ostatni objął, czule pocałował i w dół rzeki pognał. W swym krótkim życiu zawsze lekkomyślnie postępował. Był zbyt niepewny siebie, za młody, więc rodzice przekonali, że źle wybrał i spotykać się obu zakazali. Porzucił więc, nieszczęsny, ukochaną, tylko w sekrecie jej zdjęcie zachował. Te kilka chwil uniesień za dar od Arkadii potraktował. O dziewczynie wszystkowiedzący rodzic zapomnieć kazał, góralki, dziewice protegował. Bardzo się starając w gust syna trafić w duchu powtarzała: z tą dziewką być w żadnym wypadku nie może, już moja w tym  głowa. A chłopak przebierał i tylko swej pięknej matce za siłę i urodę dziękował. I wciąż powtarzał mamy słowa: miłość nie będzie nigdy zasługą dziewczyny lecz uroku Arkadii - naszej szczęścia krainy. W niej pozostał, słowom rodzicielki, niczym przepowiedni mitycznej Kasandry wierzył i czeka do dziś dnia cierpliwie, aż Arkadia obietnicę swą spełni i szczęściem i miłością obdarzy. Czy słyszysz jej szept? "Zostań, Zbyszek, przy mnie! Tamta Cię zostawi, wykorzysta i będziesz żałował. Nie zapominaj nigdy, że tylko ja Cię naprawdę kocham!"