sobota, 26 grudnia 2015

Zabierz mnie tam

Gdzieś tam, daleko, za horyzontem, chcę być i słuchać dźwięku trąbek. Odsunąć smutek, rozgoryczenie, przestać czuć lęk przed porzuceniem. Podnieść do góry głowę, uciszyć własny szloch, wybaczyć twoją słabość do mnie, przytulić dziecko w sobie. Gdzieś tam, za horyzontem, mieszka ostatni dobry człowiek. Zamykam więc na moment oczy, już mknę do słońca, które rozprasza mroki.
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...