Zawsze przepięknie

Gdzie jest dobroć, piękno, odwaga? Gdzie jest przyjaźń? Którą drogą poszłam, że się zagubiłam? Jednak coś już powstało, ziarno się zasiało. Trzeba tylko cierpliwie czekać, jak rolnik spojrzeć w niebo i pomyśleć o przyrodzie, która się znów zmienia. Wsłuchać się w jej odgłosy, usłyszeć śpiew ptaków, zwiastunów wiosny. Lub niczym ogrodnik patrzeć, jak róża z ziemi wyrasta. Otwiera szeroko swoje oko. W nocy upada, a powstaje za dnia. Do Niego dąży, pnie się do Światła. Widzieć, jak nabiera sił, mocy i...delikatności, bo przecież jest tworem bożym. Tak jak każde, nawet to najmniejsze i najbrzydsze stworzenie, ma zawsze drugą szansę, dać z siebie to, co najpiękniejsze, najlepsze. Odrzucić próżną sławę wśród ludzi wolnych, upojonych szczęściem, wśród rozkoszy. A wykazać się odwagą na polu bitwy i biec, biec razem z wilkiem, pod wiatr czy z wiatrem, lecz zawsze zgodnie z religii i etyki nakazem.