Za horyzontem

Czy myślisz też o tym, co by było, gdybyśmy rozwiązali wszystkie nasze problemy, gdyby zniknęły kłopoty? Gdyby przestały nas dręczyć krótkowzroczność i wąskie horyzonty. Gdyby się one poszerzyły, to może pokonałbyś trasę do Krakowa nawet w 2-wie godziny? I może, gdybyś głupiego, w twoim wieku będącego, po jego czynach rozpoznał, to może uwierzyłbyś, że to nie prawda, co mówią o nas. Mówią, że jestem stara? Że nie będzie już ze mnie dobra matka ani żona ? Słuchasz tych pieśni, które głupcy wlewają ci do ucha i się kurczysz, zmieniasz postać, relatywizujesz, odsuwasz. Potem, po kilku chwilach znikasz. Horyzont się zamyka. Opada kurtyna. I gdy rozlegają się brawa, wychodzi zza niej aktor, do swojej roli, jak do dobrze skrojonego garnituru dopasowany,świetnie do gry przygotowany. I stoi on, tak pięknie wystrojony, w maskę odziany, zbiera laury, podnosi spod nóg kwiaty. Gdy aktor wychodzi z teatru, orkiestra przygrywa mu do taktu, tłum go nie odstępuje, wielbi go, kocha, ochroniarz mu drogę toruje. Wśród tylu rąk, jest i jeszcze jedna, drżąca, drobna. Lecz aktor ją odtrąca, w innym kierunku patrzy, inne dłonie całuje, karteczki swym pseudonimem podpisuje. Następnie wsiada do czarnego rollsroysa i swą maskę zdejmuje i dłoń narzeczonej całuje. Kurtyna po raz drugi opada.