Żona podróżującego w czasie

Powoli przechodzę w inny wymiar, w stan, do którego będzie miało coś, lub ktoś inny dostęp. Twoja twarz blednie, sylwetka zanika, choć nie używałam do mazania gumki, nie noszę już szkolnego piórnika. Zostały już tylko oczy, odbijają niczym lustro każde piękne kłamstwo, plugawe oszustwo. Nic mnie już u ciemnookich mężczyzn nie zaskoczy. Nicość odcina wartościom drogę. Bezduszność, milczenie stało się miłości wrogiem. Patrzę więc na mężczyzn z boku, stojąc w miejscu, nie mam pewności co do poradności wykonania jakiegokolwiek kroku. Nikomu nie ufam. Razem z twoim odejściem umarła moja skora do radości dusza. Więc i ja odchodzę do tej, którą byłam przed wiekiem, a może wczoraj. Ratuję resztki godności, uciekam od potworności. Od mężczyzny z piekła rodem.