czwartek, 27 sierpnia 2015

Budzi mnie deszcz

Budzi cię w czwartek chroniczny ból brzucha. Ciemny pokój i deszcz, który w parapet stuka. Przez otwarte okno wdziera się smutek i plucha. Po kątach porozstawiałam depresję, agresję i śmierć. Może przestaną mnie dręczyć, gdy zacznę ich słuchać. Do bram stuka serce, miarowo bije w piersi. Puk, puk. Puk, puk. Puk, puk. Serduszko pika. Mija godzina, dzień i wczorajsza zawierucha. Skąd taki puls i zmiany życia wizja.
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...