Wiem, że nic nie wiem

Staram się żyć normalnie. Bez Ciebie. Codziennie wstaję, jem śniadanie, czytam. Czytam jedząc. Jem czytając. Piję z nosem w komputerze. Pomiędzy jeżdżę na rowerze. Ale też sprzątam, robię zakupy, prasuję i gotuję. Czasem zapamiętuję całe zdania. Innym razem coś tam zapisuję. Kiedy ziemia zatoczy koło, zawijam się w kołdrę i czytam, czytam, czytam. Zasypiam myśląc o twoich słowach. A potem mija kolejna doba. I nie wiem, czy jestem z tobą, czy jestem bez Ciebie. I już naprawdę nie wiem, czy ja jestem w Tobie, czy Ty jesteś we mnie...