Zgotowałeś mi piekło samotności, rozpaczliwą duszy samotną wędrówkę przez wieki. Zgotowałeś mi przerażającą wyrazistość, świadomość mych ziemskich cierpień. Bo o ludziach, których kochasz, nie zapominasz, są w nas na wieki. Dobrze, jeśli miłość, troskę i wzajemność przynieśli, gorzej, gdy zdradę, kłamstwo, rozpacz i cierpienie w nasze życie wnieśli. Gdzie Cię zamknąć, w którym miejscu mego ciała, z serca Cię wyrzuciłam, potem z umysłu, zbyt twoje hedonistyczne życie bolało. Gdzie, no pytam, gdzie mam pamięć o człowieku przełożyć? Gdzie myśl o tym, że będzie mnie do końca moich dni z własną kuzynką zdradzał, włożyć? Ta myśl będzie mnie już do końca życie prześladować. Dobrze, że za życia umarłam, szkoda, że nie wcześniej, zanim mi to powiedział.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz