Za 7-mioma górami

Byłeś tu wczoraj, jesteś i dzisiaj. Nie podchodzę bliżej, nie możemy się dotykać. Mieszkamy sobie, każde w swoim grobie. Kopiemy coraz częściej, bo życie nam ciosów nie szczędzi. Kto miał siły i wytrwałości więcej, ten odgrodził się od ludzi bardziej, leży od drugiego głębiej. Teraz leżymy na różnych poziomach, ty wyżej, ja niżej, komunikacja między nami jest coraz bardziej zakłócona. Kiedyś łączyły nas miłości chwile, dziś dzielą nas góry, lasy i ziemi mile. Czasem jednak na chwilę otwieramy oczy. Krzyczymy wtedy z rozpaczy, gryziemy palce z samotności. Wołasz mnie wtedy po imieniu, lecz zbyt głęboką wykopałam trumnę, twój głos ginie już za 7-dmą górą i 7-rzeką. Ja za 44 czekam, oddalona, ogłuszona krzykami innego zranionego człowieka.