Miłość, choroba przenoszona drogą płciową

Znalazłeś mnie mój smutku, choć przecież się tak dobrze schowałam, odeszłam na palcach, po cichutku. Wyżłobiłeś ciemne plamy, na oczach białej damy. Znalazłeś mnie milczącą, wciąż w okno spoglądającą. Nie było już w nim rycerza, ani przyjaznego duchom człowieka. Rycerz był, lecz odjechał, przestraszył się ducha-człowieka.  Z początku duch był żyjący, a rycerz bardzo miły, gładził białą skórę, pieścił, zakochany nie czuł zapachu mogiły. Nazwał ją alabaster, mówiąc, że ta skóra ma w sobie szlachetny pierwiastek. Dotykał jej, pieścił, całował, lecz ona pozostawała wciąż biała, nie rozpalała jej jego uroda. Nieszczęsny nie mógł pojąć, że ona, jest zaczarowana, w śmierci tkwi szponach. I choć się w nim zakochała, to okazać mu tego nie umiała. Gdy pojął rycerz swą pomyłkę, oszalał i uciekł z krzykiem. Bo cóż mu po smętnej miłości, gdy on pragnie wieczności, gdy  na świecie tyle życia, młodości. Porzucił więc drętwą panienkę. W oknie dostrzegł jeszcze jej białą sukienkę. Lecz zabrał wraz z sobą jej smutek. Taki był  jego przygody finał i taki był śmiertelnej miłości skutek...