poniedziałek, 1 grudnia 2014

A może byśmy tak...

Upycham Cię w głowie, byś nie mógł dojrzeć we mnie małej kobiety, co potrafi już smażyć kotlety. Zamykam Cię w sobie, byś nie mógł wyrosnąć z roli poety. Potrafię zakochać się w Tobie, gdy siedzisz obok mnie i prawisz komplementy. Przyjmuję je skromnie, choć właściwie to do mnie nie należą same zalety. Poeta z bujną głową i kobieta z dziewczęcą urodą postanowili kochać się ze sobą.
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...