niedziela, 9 listopada 2014

Potencjał

Czy istnieje jakaś siła, która sprawi, że do Ciebie nie będę już wierszem mówiła? I czy zawsze będę już starsza, brzydsza i trochę dojrzalsza? Powiedz mi, czy kiedyś to zrobię? Zdejmę płaszcz po pracy i spokojnie usiądę przy Tobie? A potem pójdziemy na długi spacer, z twoim kotem lub z moim psem. I wtedy wyjmiesz spod pachy parasol, gdyż zacznie padać deszcz, gdy na moście tulił mnie będziesz. Bo teraz znamy już wszystkiego przyczynę i sens, lecz coś nam jeszcze stale każe wracać do siebie. Pewnie twoja góralska wola, bo raczej nie moja uroda. Trzeba widocznie w życiu smutki i radości, rozczarowania i miłości, wszystko dzielić na dwoje, doświadczać razem, by przeżyć to życie jak Pan Bóg przykazał.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...