Uśmiechy

Słowo, gdy z czynem się spotkało, to ono wtedy memu życiu sens nadało. Pamiętam tamten mroźny wieczór i poranek, który uczynił mię szczęśliwą, uleczył zadane przez innych rany. A tym wieczorem i dniem byłeś Ty mój Zbyszku kochany. I dzień zabrał mi Ciebie zostawiając pod absolutnym samotności panowaniem. Słowo na pożegnanie rzekłeś, że nie prędko się spotkamy. A potem przyszło szaleństwo, znów tylko w słowie swój sens umieściło. Dopuściłam je, o Boże, tak naiwnie w swoje łoże. Bo słowo, samo w sobie moc ma miałką, ono z czynem ma iść w parze. Marną zaletą pomysłowość i ambicja i w łóżku odwaga, jeśli męskość zawodzi, mądrość głupieje, a siła niedomaga. Tak to potem Bóg rozdzielił, noc i dzień, by nie grzeszyli. I wciąż sens życiu może być oddany, jeśli sobie obiecamy, że się kiedyś jeszcze spotkamy.