czwartek, 30 października 2014

Ja czyli nikt

I co dalej? Gdzie następny przystanek? Jeśli i stąd  wyjadę, może się już nigdy nie odnajdę? Jak bardzo wiara w siebie pomaga. Jak bardzo mi jej brak. Dlatego moje marzenia są tylko listkiem na wietrze, który gna go wte i wewte. Jestem tylko przykładem upadku, dowodem na istnienie nędzy na świecie. Więc uważaj na słowa i czyny, bo to ty masz sprawić, by inni się przy tobie lepiej poczuli ze swoimi grzechami!
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...