Z bólu

Gdy pada deszcz, moja prawa noga się do tańca rwie. Lewa leży wzdłuż łóżka i czeka aż zmorzy mnie sen. Ciało mnie nie słucha, bunt na pokładzie. Ktoś szepcze do ucha, gwiżdże i zagłusza myśli spokojne. Kiedy ból wzmaga się - odpływam, frunę, śnię. Byle dalej od niego, ma słabość prowadzi na manowce mnie. Daleko już jestem i ciągle oddalam się. Już płakać nie mogę, cierpienie stępiło emocje. Ten ból jest jak papier ścierny moich uczuć do Ciebie. Ratuj swą duszę, uciekaj, za rogiem znajdziesz swe szczęście, łap je. Niech już ktoś to życie zdusi, niech już żalu i wstydu nie cierpię.