sobota, 25 października 2014

Nie...

Nie widzę, nie słyszę, przykładów nie przytaczam. Twe życie niech płynie, moje niech ze zbocza się stacza. Co straciłam tylko powiedz, niech to wreszcie usłyszę, skoro była wola twa taka. Krzyk zduszę, rozpaczy nie wykrzyczę. Wsłuchuję się jednak w ciszę. Po roku wybaczam. Wiem, że to koniec, początek i klapa.
o

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

(Nie) Pierwszy upadek

Dziękuję Ci, że we mnie wierzysz, że wciąż rad nie dajesz... i każdego jego miarą mierzysz. Tak jak każda dobra matka.  Wciąż bardziej podob...

  • Fizyka miłości
    Powoli do mnie dociera, ta dziwna świadomość bycia tu i teraz. Czym jestem i kim byłam. Czy ja się aż tak zmieniłam? Mogę się jednak zmienia...
  • A jeśli...
    Jeśli On Ci kiedyś powie, co tak naprawdę myśli o tobie. To może się uśmiechnę do niego jeszcze, może też się po drodze pogubię, niebożę. I ...
  • Pierwszy wiersz. Chyba o żabie...
     A jednak przeszła... Ta miłość w końcu odeszła... Zniknęła znienacka, tak samo nagle, jak nieoczekiwanie się zaczęła... zanim się obejrzała...